Dit is een zin uit de hut van Haasje, een prentenboek van Gitte Spee en mij. Het gaat over een slechthorend Haasje dat in het bos een hut wil bouwen met zijn vriendjes. Hij kan zijn vriendjes niet altijd verstaan, maar ze op een andere manier wel begrijpen.

Het ontstaan van het verhaal

Ik werk nu bijna 15 jaar bij de NDSDSK, een instelling die onderzoek doet naar en behandeling geeft aan dove en slechthorende kinderen en kinderen met een taalontwikkelingsstoornis. Acht van die jaren heb ik als logopedist gewerkt op een behandelgroep voor dove en slechthorende kinderen. In die tijd heb ik het verhaal bedacht. Een verhaal waarin het draait om communicatie. Communicatie welke voor dove en slechthorende kinderen niet altijd zo vanzelfsprekend is. Ik wilde heel graag een boek schrijven voor deze doelgroep waarin juist de niet-verbale communicatie centraal staat, maar ja, hoe pak je dat aan.

Ik had een verhaal geschreven, maar wanneer ik een hond teken moet mijn zoontje minimaal drie keer raden voordat hij het goede dier zegt. Schrijven vind ik leuk, maar tekenen… Ik kende de boeken van Gitte Spee en vindt haar tekeningen lief, vriendelijk en zacht. Gitte heeft al heel veel kinderenboeken geschreven en geïllustreerd. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en haar gemaild. En ze bleek enthousiast.

We hebben samen het verhaal verder aangepast en uitgebreid. Het is heel mooi om dat met iemand te doen die daar zoveel ervaring in heeft, daar is het echt beter van geworden. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een uitgever. En uiteindelijk hebben we die gevonden. Toen het contract met de uitgever was getekend, is Gitte gaan tekenen. En daar was Haasje dan “in levende lijve”.

En dan moet je er nog voor zorgen dat je er niet maar 30 verkoopt, waarvan de helft aan vrienden. Dus dat betekende dat we ons boek moesten laten zien. Via ouderbijeenkomsten voor dove en slechthorende kinderen, congressen, de bibliotheek, voorlezen op de voorleesdagen, LinkedIn, andere social media, de krant, enzovoort. Een flinke klus, maar ontzettend leuk. We hebben het echt samen gedaan.

Ons doel was om een boek te maken dat voor slechthorende kinderen een middel kan zijn om situaties van miscommunicatie bespreekbaar te maken. Het moest daarbij een boek zijn dat algemener ingezet kan worden om over communicatie te praten. Maar we wilden ook dat dit boek helpt om slechthorendheid bij horende kinderen meer onder de aandacht te brengen. Daarbij vinden we het belangrijk dat het ook een leuk en mooi verhaal is, waar ouder en kind samen plezier aan beleven. En dat is het geworden.

Een greep uit de reacties:

Ik heb het boek in de klas van mijn zoontje op het reguliere onderwijs voorgelezen en gevraagd of de kinderen iemand kenden die slechthorend was. Een jongetje stak zijn vinger op en wees naar zijn vriendje naast hem: “hij!”. Een mooie ingang om de kinderen uit te leggen dat slechthorend zijn niet hetzelfde is als niet goed luisteren.

 

“De keuze om juist over dit prentenboek te schrijven, is ingegeven doordat ik ervaar dat dit boek is geschreven voor alle kinderen! Zowel kinderen met als zonder een gehoorprobleem kunnen zich erin inleven. Dat maakt dit prentenboek bijzonder.
– Uit een recensies van Beter Begeleiden Magazine, maart 2020.

“Hoewel Haasje niet kan horen, wordt er volop gecommuniceerd. En soms kan het best handig zijn om weigerende oren te hebben! […] Waardevol boekje om samen over door te praten.”
– Uit een recensie van NBD Biblion, januari 2020.

“5 Dingen Die Elke Kleuterleerkracht Moet Weten Over Slechthorendheid. “Als kleuterleerkracht kun je niet álles weten. Soms heb je een leerling in je klas die een bijzondere aanpak nodig heeft, waarvoor je toch op zoek moet naar informatie.

– Een artikel van jufbianca.nl, februari 2020.

“Voor dove of slechthorende kinderen kunnen veel dagelijkse situaties spannend zijn. Victoria, onze dochter van vijf jaar, is eenzijdig doof. […] Toen we dit boek met haar lazen moest ze erg lachen. ‘Het is zo grappig’, zei ze eerst. ‘Ze gaan weg, maar haasje weet niet waarom’. Toen we het boek hadden gelezen, koos ze het boek de dagen daarna nog een aantal keer. ‘Ik ben niet doof, Haasje wel’, ‘Ze moeten even gebaren’, ‘Ze kunnen het toch nog een keer zeggen’, gaandeweg gaf ze allemaal tips. En uiteindelijk ging ze het gesprek met ons aan. ‘Ik ben slechthorend he? Ik kan soms ook even iets niet horen. Ik schrik wel eens als jij opeens weg bent.’ 

Zininopvoeding.nl

 

Het boek is verkrijgbaar via:

Klik op de links om direct naar het boek ‘de hut van Haasje’.

Veel leesplezier,

 

Bernadette Vermeij
https://www.nsdsk.nl/cv/cv-bernadette-vermeij

© Auteursfoto: Elke Smit

 

Denk delen en ontvangen, Denk ondersteunen en ondersteuning krijgen, Denk samen sterker…

Denk Wij Logopedisten

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *